Tafeltennisforum.net

Er was eens… een lied/vriend (Mepper) die met meer kennis van tafeltennis dan Google, en met een flinke portie vrijgevigheid, een doos vol tafeltennismateriaal naar mij stuurde voor een schappelijke prijs. Zo begon mijn zoektocht naar het wonderbatje, via veel gidsen op internet, met name deze Forum .
Toen de coronacrisis toesloeg, werd mijn hobby ineens allergroot serieus: mijn huis veranderde in een klein batjesmuseum .

Elk batje is nu een aandenken aan een poging om dat ene perfecte combinatie te vinden en een magische slag te slaan.

En dan die eeuwige vraag: bestaat er zoiets als het perfecte batje? Het perfecte batje is als de perfecte pizza volgens mij – iedereen heeft z’n eigen smaak! Wat voor de één lekker is, is voor de ander niet te verteren: jouw succes hangt af van je eigen spel, speelstijl en hoeveel je oefent (en een beetje geluk met de netrand, natuurlijk).

Zoals een wijze Chinese trainer ooit zei: “The foundation of consistent, powerful shots lies in effective training en footwork... No matter how well your equipments are, if you’re not in the right position, you’ll struggle to make consistent, accurate shots.” Met andere woorden: je kunt wel een Ferrari rijden, maar als je niet kunt schakelen, kom je niet van je plek.

Dus: focus op oefenen, voetenwerk en techniek. De mythe dat je met nieuwe batjes vanzelf al je problemen oplost, blijft onbewijsbaar.

Veel plezier aan tafel, succes met trainen en vergeet niet te lachen – want soms is humor het geheime ingrediënt voor een topwedstrijd!

Sportieve groet van Vlinder

Ah, de klassieke symptomen van testeritis: een chronische drang om elk nieuwe rubber te proberen alsof het de Heilige Graal is. Per slot van rekening weet iedereen: met nieuw materiaal word je een betere speler!
Voor je het weet praat je tegen je batjes alsof het Pokémon zijn ("Ik kies jou, lieve Tenergy 05!").

Je huis als batjesmuseum klinkt trouwens als een topattractie – hopelijk met gratis rondleiding en demonstratie. En inderdaad: zonder voetenwerk ben je gewoon een Ferrari met lekke banden. Maar hé, zolang je blijft lachen bij de netrandballen die plompverloren op jouw helft landen, ben je al kampioen in levensvreugde! Zelfs als het net uitsluitend aan jouw kant een stuk te hoog is.

Mooi geschreven, helaas lijd ik ook aan testeritis... al is helaas niet helaas, ik vind het ook leuk om verschillende combi's te proberen... de verschillen te voelen, te begrijpen wat materiaal doet.

En ja, ik denk nog steeds de beste combi voor mij te kunnen vinden... al ben ik stiekem bang dat ik die al lang gevonden heb... maar dat ik binnenkort noodgedwongen weer een ander FH rubber moet gaan vinden (is nu TSP en die wordt niet meer verkocht)... en dan gaat die testeritis weer door.

Ha, ha Ik voel me helemaal begrepen! Mijn bericht heeft duidelijk weerklank gevonden bij mede-testeritis! een onschuldige obsessie waarbij elke nieuwe combinatie de potentie heeft om het ultieme geheime wapen te zijn.
Elke keer dat je denkt dit is het perfecte combinatie!, komt er weer na tijdje kleine twijfel of iets anders nóg beter zou kunnen zijn: controle, spin, snelheid ......

Het is een levensstijl. Het gaat om te experimenteren! Het gaat niet om het batje, maar om de vreugde van het zoeken... plus die zeldzame momenten waarop we een geweldige bal slaan en kunnen doen alsof het aan de nieuwe uitvinding lag .


Het is gewoon leuk om te voelen wat een andere combi doet. Die angst dat je je perfecte rubber/houtje al gevonden hebt, maar dat het binnenkort niet meer verkrijgbaar is of stopt de fabrikant ermee ... dat is een echt tafeltennis-nachtmerrie! Ik voel je TSP-pijn. Het is als wanneer je favoriete restaurant sluit: "Maar ik had die pizza net ontdekt!" – het wordt een emotionele rollercoaster van "Vaarwel, oude vriend" naar "HALLO, NIEUWE RUBBER!" De zoektocht houdt ons scherp en het spel leuk! “Helaas niet, helaas” vat het perfect samen. Het blijft een fascinerende zoektocht.

("Ik kies jou, lieve Tenergy 05!") is grappig en herkenbaar voor veel spelers die inderdaad Tenergy 05 gebruiken. Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik voor een wedstrijd sta te twijfelen welk batje ik moet "kiezen" voor dit gevecht.


Zonder training, techniek leren en voetenwerk ben je een Ferrari met lekke banden… of een Formule 1-wagen op de rotonde bij je lokale supermarkt – je komt nergens, behalve in een berg frustratie.

Techniek en voetenwerk vormen het fundament. Materiaal is de kers op de taart. En testeritis? Dat is gewoon de slagroom erbij.
Zolang we blijven lachen om die net- en randballen en blijven genieten van het spel ook al staat het net soms een beetje scheef aan onze kant.

Sportieve groet en veel plezier met jullie volgende testbatje!


P.S. Als er ooit een tentoonstelling komt van mijn batjesmuseum, krijgen mede-testeritis! uiteraard VIP-toegang. Het café serveert perfecte pizza's...!

Het gaat om te experimenteren! Het gaat niet om het batje, maar om de vreugde van het zoeken...

De spijker op z'n kop!
Ach, dat zoeken! Reviews lezen, Youtube-filmpjes kijken, hoofdschuddend de wervende proza van de fabrikant afdoen, ervaringsberichten op forums doorworstelen, dat alles uitmondend in een besluit: ik wil rubber-X met houtje-Y testen!

Meteen de volgende fase, dan. Waar haal ik die spullen vandaan? Of heb ik misschien nog iets in één van de kisten onderin de kast liggen, waarmee dat ook gaat? En hup, gaat die kast voor de tachtigste keer open.
Dan de zoektocht online. Bij Temu? Ali? eBay? Of toch maar ergens een lokale winkel?

Besteld!
De spannendste tijd komt dan nog! De dagen aftellen tot aan de bezorging. Steeds maar weer kijken naar de pakkettracker. Tot de dag, waarop het spul komt.

Dan, plotseling, heb je het pakket in handen. Jouw naam op het etiket. Jouw bestelde spullen in de doos.....

Niemand, die op dat moment voor het zingen de kerk uit wil. Of wel, soms?

De waare komt uit de doos, vrij geïnspireerd door de waarheid komt uit de mouw.

Die opwinding, die hoop dat deze nieuwe combinatie de Gamechanger zal zijn en dan die eerste slagen ermee aan tafel. Iedereen met een verzameling tafeltennismateriaal kent dat gevoel.

Voor velen is blijven testen een onvermijdelijk onderdeel van tafeltennis. Of het nu gaat om het finetunen van dat ene rubber, de andere houtconstructie, de keuze voor de juiste lijm, of het sealen van een frame, de nieuwsgierigheid naar wat nog verbeterd kan worden verdwijnt nooit helemaal.
Veel leden zullen knikken en denken,( mits dit gelezen wordt), zo gaat het altijd.

I have seen it, I have done it, I have been there.

Wie hier geen herkenning in vindt, speelt waarschijnlijk al jaren met hetzelfde batje zonder ooit die drang te voelen om verder te testen en blijven ze bij hun vertrouwde setup, helaas maar niet helaas.

Het advies op forums over welke rubber bij een speler past of welk hout ideaal is, is vaak een lastige kwestie. Het voelt soms als nattevingerwerk, een mengeling van ervaring, gokwerk en persoonlijke voorkeuren. Maar toch...


Blijf genieten, blijf lachen om die net- en randballen die altijd hun eigenzinnige weg gaan. .

Ik heb 40 jaar nooit last gehad van testeritus. Echter, een jaar of 2 voordat ik een pauze van 15 jaar inlastte, brak ik mijn (houten)frame en was daardoor verplicht een nieuwe aan te schaffen. Het werd een carbonframe van Donic en vanaf dat moment heb ik 2 jaar lang geen pot meer gewonnen. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat het nieuwe frame er iets mee te maken kon hebben en dacht dat het kwam door een gebrek aan motivatie.
Toen ik een jaar of 2/3 geleden weer begon merkte ik dat het carbonframe op de een of andere manier niet bij mijn spel pastte. Ook mijn nieuwe rubber (mijn oude bestond niet meer) beviel niet en zo begon het testeritusvirus toe te slaan. Ik heb veel frames geprobeerd en kwam na veel testen uit bij de frames van OSP waarbij de Virtuoso+ mijn voorkeur heeft. Qua forehandrubber was ik vrij snel uit. Voor mij geen tensorrubbers, die waren voor mij veel te springerig en uiteindelijk werd het na veel proberen van clubgenoten het Chinese Battle rubber.
Maar de switch naar lange noppen was iets anders. Ik had nog nooit met lange noppen gespeeld en had dus ook geen idee wat voor mij het beste was. Ik moet zeggen dat ik veel plezier heb beleefd (en nog wel heb) aan het uittesten en uitproberen van de langenoppen. Met spons en zoja, hoe dik? Of toch zonder spons?
Kortom, een leuke zoektocht waar ik op mijn oude dag veel plezier aan beleef.