Tafeltennisforum.net

Dit is bedoeld als aanzet voor een discussie over varieteit aan spelstijlen of juist het gebrek daar aan.
Ik vind zelf dat beginnende spelers bij clubs vaak in de richting van één soort min of meer standaard spel gestuurd worden terwijl er zo veel meer (mogelijk) is. Zoran Kalinic, http://www.youtube.com/watch?v=4o9zd1yVyxk. hoewel een speler van vroeger, is daar een mooi (extreem) voorbeeld van en misschien was er vroeger ook meer variatie dan nu (hoewel ik toen ook nooit penhouderspelers zag) ?

Een voorbeeld met shakehand is deze speler (zwarte shirt) die met fh korte noppen en bh lange noppen speelt : http://www.youtube.com/watch?v=jndfJjn6JZ4.

Welke rol spelen trainers en trainerscursussen hier bij vind ik ook interessant. Ik heb zelf nooit zo,n cursus gevolgd en weet dus niet hoe er daar mee wordt omgegaan. Mijn indruk is alleen wel dat er toch steeds een soort standaardspel als uitgangspunt geldt.
Het sturen zie ik dan daar en ook in het soort materiaal dat dan als vanzelfsprekend beschouwd wordt gedurende de eerste paar jaar trainen en ontwikkelen.
Ook dat werkt sturend en zelfs dwingend alleen bij meer individueel "voorschrijven" (in praktijk kan dat ook minder dwingend sturen zijn door begeleiden, spelers met verschillende spelstijlen vertrouwd te maken en gelegenheid geven te experimenteren) kan tenminste nog rekening gehouden worden met verschil in fysieke bouw, karakter etc terwijl zo,n standaard materiaaladvies plus passende trainingsstof vaak meer blind sturend werkt en juist meer dwingend.

Bijv bij een wat stijver all frame met compact blad en twee klassieke rubbers in 1,8 mm zal zich bij standaard training - bijna automatisch - al een bepaald soort spel ontwikkelen in de loop van eerste paar jaar.
Gevolg, als alle spelers met zulk materiaal beginnen, is dan minder variatie in spelstijlen, onbekendheid met de mogelijkheden die er zijn en met het spelen tegen verschillende spelstijlen.
Dat laatste geeft vaak weer problemen bij de overstap naar de volwassen competitie waar de variatie al sterker is.
Het spel dat dan ontwikkeld is heet dan "mijn spel" maar in hoeverre is dat zo ?
Misschien zijn er ook veel spelers die uiteindelijk maar stoppen met tafeltennis omdat ze zo juist niet een spel vinden wat als eigen voelt of het saai gaan vinden. Genoeg voer voor discussie lijkt me.

Hoe herkenbaar. Bij onze vereniging heeft een van onze trainers een hekel aan lange noppen, is geen tafeltennis vindt hij. Verder is het een prima gast die goed en enthousiast training geeft. Sinds ik begonnen ben met TT (oktober 2010) proberen alle trainers inderdaad een standaard spelletje op te leggen, forehand zus, backhand zo, tactiek dit, snelheid dat. Met mijn intensieve badminton achtergrond kreeg ik het voetenwerk van TT maar niet goed onder de knie, mijn backhand was altijd erg gevoelig voor een harde contra service en verder deed ik niet veel meer dan blokken en schuiven met diezelfde backhand. Als probeersel ben ik in oktober 2012 eens begonnen met lange noppen in OX (dragon talon) en dat beviel wonderwel goed. Waar ik eerst partijen won door zoveel mogelijk te schuiven en choppen en zo veel fouten afdwong door de tegenstander hetgeen me vaak op de opmerking kwam te staan "Dit is toch niet leuk om zo te winnen", ontregel ik nu het spel van de tegenstander met m''n lange noppen om zodra ik de kans krijg op een wat hogere bal meteen met de forehand de bal af te smashen of met de backhand redelijk door te slaan (ja dat kan ook met OX noppen). Het spelletje is hierdoor voor mij een stuk leuker geworden omdat ik nu met m''n backhand ook (min of meer) aan kan vallen en punten zelf scoor ipv door fouten van de tegenstander.
Onze trainer heeft (gelukkig voor mij) ook ingezien dat de lange noppen prima bij mij passen en heeft de oefeningen van de training voor mij aangepast om meer handigheid te krijgen in het spelen met lange noppen, waarvoor hulde. Wellicht dat ik later toch weer terug ga naar backside rubber op de backhand omdat lekker spinnen met de backhand ook erg lekker voelt en steeds beter gaat tijdens speelavonden waar ik nog regelmatig met een "standaard " setup speel. Ik heb 2 jaar geprobeerd mijn voetenwerk en speelstijl aan mijn materiaal aan te passen met redelijk succes (50 % in de 5e klasse), nu heb ik mijn materiaal aan mijn speelstijl aangepast en speel nu 90% in de 4e klasse, er is dus nog hoop. Een clubgenoot speelt met dezelfde lange noppen (grass dtecs) en na 10 jaar speelt hij nu goed mee in de eerste klasse, een mooi doelwit voor mijn ambities.

Mijn spel paste toen ik begon perfect bij het toenmalige tijdsbeeld. (1975) Veel contra/topspin/ smash,Sriver en Mark V,
schuiven was voor meisjes....en noppen waren er nog niet zoveel.Wel soms korte en anti.En hardbat van oude mannen, die ik er dan met 2x 21-4 afroste.
Voor mij was het perfect ,ik speelde altijd vol op de aanval, dicht bij tafel.Doe ik nog ,tot ik te moe word.
Wat ik wel een misser vond ,later, was de weinige aandacht aan taktiek. Techniek stond voorop.Ondanks trainers die zelf eredivisie speelden.
Kortom weinig variatie en toen de eerste lange noppen kwamen verloor ik ineens met 21-3 van iemand die nog net zn batje kon vasthouden.Zelf aangeleerd hoe er tegen te spelen,consequent doorgaan.
Nu is er veel meer mogelijk maar al het materiaal heeft training nodig, dat wint niks voor je zolang je niet weet wat je er mee kan.Alleen die lange gladdenoppen zijn terecht verboden, de meeste spelers wisten zelf niet wat er gebeurde, je zet je bat er voor en hopla, een toverbal.
Het leuke is wel dat de uitdaging blijft om tegen allerlei verschillende materiaalstijlen te spelen, speelstijlen zijn er nauwelijks meer volgens mij.
Bijna iedereen speelt het zelfde basisspel,mooi tijdsbeeld wat eigenlijk in 37 jaar nauwelijks is veranderd, wel materiaal.
Dus wat mij betreft een gebrek aan speelstijl maar ook ontstaan door de focus van de fabrikanten op power pingpong.
Als je niet mee wil of kan ben je veroordeeld tot spelen in de marge met"vreemd" materiaal, waar iedereen met een behoorlijke techniek en inzicht na twee keer doorheen knalt.
Dus basis techniek /spel is gekoppeld aan het beschikbare meest voorkomende rubber. Kijk maar naar china, die spelen altijd op power vlak bij tafel, al 60 jaar lang.Dat gaat niet veranderen.

Vroeger speelden wij meer vaste herhalende patronen. Je trainde op de basis en tactiek was voor de coach en bij wedstrijden. Spelstijl ontwikkelen ook (en bij vrijspelen).
Nu zijn oefeningen vaak meer een mengeling van techniek met tactiek. Dat kan ook prima maar dan niet als standaardoefening voor een hele groep alsof het om een basisoefening gaat. Iig moet je daarmee als trainer oppassen denk ik omdat je dan gauw iedereen dezelfde tactieken en spelwijze aanleert en opdringt.

Als wij een eenvoudige oefening bijv contra diagonaal deden was dat trouwens meteen ook al een voetenwerk training.
Als speler A de bal per ongeluk verkeerd plaatste en speler B kon niet goed anticiperen (omdat die tussen de slagen niet steeds terug naar de basisstand ging), kreeg speler B het commentaar van de trainer. Niet speler A omdat die zich per ongeluk niet aan het patroon hield.
Zo,n eenoudige oefening is dan door zijn eenvoud ook geschikt om het opspelen van automatismen uit bijv een andere sport wat tegen te gaan. Elke oefening wordt dan ook een andere - maar steeds overzichtelijke - voetenwerk oefening.
Die automatismen spelen al gauw op bij de complexere oefeningen waarbij slagen wel voorgeschreven zijn en die zou je dan eerst wat moeten vermijden. Vrijspelen is dan anders omdat je dan voor de slagkeuze nog meer vrijheid hebt. Een badmintonspeler kan dan op bepaald moment bijv achteruit (dat moet bij badminton ook veel) en uit die combinatie van basis training en vrijspelen kun je dan een spelstijl ontwikkelen maar krijg je met die basistraining ook de mogelijkheid om daarin weer dingen aan te passen en te veranderen.

@Mepper,
Misschien herinner je je nog dat In de zeventiger jaren de frames ook vaak anders waren. Frames van nu die het meest op de allroundframes van toen lijken zitten eerder tussen de frames die nu als modern def verkocht worden.
Offensief en defensief zijn die frames met dunnere spons backside (dus voor veel recreatieve spelers) ook nu nog veelzijdiger dan de frames met een compact blad.
Een compact blad wordt het batje dan te griplastig voor aanval. Het balcontact wordt te kort / snel voor goed spin zetten. Het frame komt niet echt tot leven en dan ook de rubbers niet.
Bladmaat is dan ook te klein voor verdedigen terwijl dat met dunnere spons op zich goed kan.
Die frames kwamen in zwang door het lijmen waarmee de rubbers zwaarder werden door lijmresten en omdat veel spelers dikkere spons namen. Met lichtere/dunnere rubbers leidt zo,n soort frame al gauw tot een eenzijdiger soort spel.

Wat de chinezen betreft zien wij ook meest alleen de topspelers natuurlijk. Wat daaronder zit is veel gevarieerder ook als je vergelijkt met hoe het hier is. Ook heel veel klassieke penhouder nog denk ik.
Dat vooral is hun traditie en dat betekent meest een spel dichter bij tafel.
Dat lijkt dan misschien alleen maar powerspel maar voor spinvariaties en plaatsing is penhouder ook heel subtiel. Dat zie je bijna niet tot je een keer tegen zo,n speler komt te spelen en voortdurend getruct wordt met spinvariaties en steeds op verkeerde been wordt gezet.

Wat lange noppenspelers doen zien veel wat minder ervaren backside spelers ook nauwelijks. Te subtiel om makkelijk af te lezen uit de slagen en door eigen onervarenheid.
Ze merken het wel direkt en dat wordt dan al gauw ook aan het rubber toegeschreven. Die vlieger gaat niet op want de lastigste lange noppenspelers spelen vaak met vrij eenvoudige lange noppen.
Het lezen van de slagen en weten welke variaties dat geeft is uiteraard wel te leren en dan wordt het spelen tegen lange noppen ook weer eenvoudiger en veel leuker.
.

Kan je ook niet stellen dat een Chinees kleefrubber een eerder raak moment heeft dat een Japans rubber? Dit komt de variatie dan ook niet echt ten goede denk ik, want een bal eerder nemen is ook vaak een bal met meer power slaan.

Dat is voor mij meer de intensiteit die dan verhoogd wordt door kortere afstanden en minder reactietijd weg te geven. Tegenstanders gaan dan vaak naar achter om meer tijd voor hun slagen te hebben. Maar als je dat met overpoweren bedoelt bedoelen we hetzelfde. Ook kunnen ze door dat vroege raakmoment de energie van de tegenstander beter benutten wat anders moeilijker is met chinese rubbers omdat het katapult effect daarvoor niet geschikt is of tekort schiet. Dat heeft misschien ook weer met de stugheid van de rubbers te maken en maakt het laat pakken van de bal ook moeilijker.
Maar langzame vaak vrij korte en lage topspins met een later raakmoment spelen ze wel en met meer effect meestal dan andere spelers. Met hun materiaal is dat extra moeilijk en vraagt veel gevoel maar daarvoor zijn ze dan ook van betere kwaliteit.
De volgende bal komt dan vaak zo terug dat ze die meteen keihard kunnen overnemen omdat de ander de bal alleen na het hoogste punt kon spelen en al in de verdediging gedrukt is.
Maar subtiel is ook wat je zelf ziet als subtiel en chinese spelers zijn meesters in het camoufleren van spin. Het is dus ook helemaal niet de bedoeling dat alle variaties en subtiliteiten ook zichtbaar zijn .